خشك

چه سرد

دست هايم هر دو؛

چه خشك

دسته هاي نرگس؛

لغت به لغت خاشاك خموشي شبها را مي جورم

!گم شده ام

يادي از سقوط
ديروز
روي تابوت هاي سوگواري خالي از استخوان
گيسوان مشکي کلاغ ها تلو تلو مي خورد
وحلقوم ها شان
از جراحت عزا باد کرده بود
امروز
ميان تراکم آتش و دود
پنجره هاي آسمان فرو ريخته اند
و تيره گي تن ها تنها نشان سقوط است
سقوط
سقوط
سقوط

:خواب ام ديده اند

خنجر بدست

هاله اي برابرم

ضربه

ضربه

هوا را مي درم

ميان شکاف هاي خونين

قلبي شروع به طپش کرده است

"خواهم کشت"

زمزمه ها بر مي خيزند

"آبستن است"

"آبستن است"

همه تنهايي کاغذ

در بي مبالاتي خودکار سياه

و د ر وسوسه اي از يک انتخاب

گم مي شود

کاش شاعر بودم

تا به جادوي کلمات

قطعه

قطعه

دردمان را مي سرودم

آنوقت

شعرهاي سرخم را

در سبد هاي آغشته به عشق

به گرسنگان شهر تعارف مي کردم

سرخ

سرخ

سرخ

نه از غيرت مردان

ونه از سرخاب ناب گونه هاي دخترکان

که از زخم سر باز کرده

! يک حماقت

كلاغي تاب مي خورد

كلاغي برحاشيه صبح تاب مي خورد

چمن ها آغشته به بوي سبزه و خون

در امتداد نفسهايي منقطع گرم مي شوند

نيمه جاني بر كناره جاده افتاده است

صبح بي تفاوت آغاز مي شود

كلاغي تاب مي خورد

كلاغي بي تفاوت تاب مي خورد

تکيه بر تکرار و توبه وتزکيه

تاب و توان تسليم و تنبيه

توجيه و تحمل و توهين

ترس و تمجيد و تمسخر

تفا وت و تعارض و تنهايي

تنهايي

تنهايي

تنهايي

طولاني ترين تولد تيره گي

بر توده هاي تن داده به تعفن

تا کي ؟

تا کي؟

تا کي؟

تازه که مي شوي

شانه هايت پناه شقيقه هاي تب دارم مي شوند

آنوقت

پرنده گان

به حسرت پروازمان مي نشينند

در پاياني از يک آغاز زاده مي شود

ريشه در خفقان خانه و سايه مي زند

گرم

گرم

گرم

چون شراره هاي سوزان عطشي به نام عشق

در افولي از يک طلوع مي ميرد

همچون تک دانه هاي برف در دست باد

سرود خوانهاي خياباني

صورتک هاي اعتقاد

!فرياد هاي بي حاصل

ترافيک هاي سنگين

سردرد هاي متوالي

ثانيه هاي هدر شده