پاد هاي پاييزي

آرام و بي حاصل بر من مي وزند

و من بي توقع ماندشان به جرياني فکر مي کنم که مي گذرد

خواهند آمد متفاوت و به دفعات

نمي شناسندم و من نيز

لمس مي شوم؛ لمس

مي لرزم ؛ فاصله جسمها کم است ...اما

اينها امين من نيستند

چيزي دست نخورده درونم باقيست

چيزي که براي من است

از جنس سکوت

و وقتي اينجا در اتاقم تنها هستم بيرون مي آيد

مي خنندد ؛ مي پرد ؛ بازي مي کند و در امان است

گاهي دلش هوس عشق مي کند اما

از زخم لمس مي ترسد